சூரியன் ஏன் உலகின் எல்லா மதங்களிலும் முக்கியமானது?

மனிதன் சூரியனை பார்த்தது வானத்தை பார்க்க அல்ல.
தன் வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தை பார்க்க.

மனித இனம் முதலில் சூரியனை “ஒரு பெரிய ஒளி” என்று மட்டும் பார்க்கவில்லை.

அவர்கள் உணர்ந்த முதல் விஷயம்:

அதனால் சூரியன் = “பாதுகாப்பு” என்று உணர்ந்திருக்கலாம்.

அதற்குப் பிறகு மனிதன் இன்னொரு விஷயம் கவனித்தான்:

அதனால் சூரியன் = “காலம்” என்று உணர்ந்தான்.

பிறகு அவன் உணர்ந்தது:

அதனால் சூரியன் = “உயிரின் மூல ஆதாரம்” என்று பார்த்தான்.

இதைத்தான் பல மதங்கள் வெவ்வேறு மொழியில் சொன்னது:

அதில் மிகவும் deepஆக சொன்னது ஹிந்து வேத மரபு.

ஏனெனில் Rigveda சூரியனை வெறும் ஒளி என்று பார்க்கவில்லை. அது:

என்று பார்க்கிறது.

அதனால் பழைய மனிதன் சூரியனை பார்த்தபோது “வானத்தில் ஒரு பொருள்” என்று பார்க்கவில்லை.

இந்திய வேதங்கள் சூரியனை வெறும் பருப்பொருள் என்று மட்டும் பார்க்காமல், பிரபஞ்சத்தின் ‘ஆத்மா’ (சூர்ய ஆத்மா ஜகதஸ்தஸ்துஷச்ச) என்று குறிப்பிடுகின்றன.

ஹிரண்யகர்பம்: ‘ரிக் வேதம்’ பிரபஞ்சத்தின் தோற்றத்தை ‘ஹிரண்யகர்பம்’ (தங்கக் கரு) என்று அழைக்கிறது. ஒரு பெரும் இருளில் இருந்து முதன்முதலில் தோன்றிய ஒளியே சூரியன் என்கிறது வேதம்.
சிருஷ்டி ரகசியம்: பிரம்மா படைப்பின் போது ஒளியை உருவாக்க விரும்பியபோது, அவரது முகத்திலிருந்து ஆதித்யன் (சூரியன்) தோன்றியதாக புராணங்கள் கூறுகின்றன.
காலத்தின் தொடக்கம்: வேதங்களைப் பொறுத்தவரை சூரியனின் தோற்றமே ‘காலம்’ (Time) பிறப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. 12 ஆதித்யர்கள் என்பது வருடத்தின் 12 மாதங்களைக் குறிப்பதாக அமைகிறது

👉 “என்னை உயிரோடு வைத்திருக்கும் சக்தி” என்று பார்த்தான்.

சூரியன் = நீதிபதி

👉 எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் கண்
👉 மறைக்க முடியாத உண்மை
👉 பகலில் வெளிச்சம் → இருளில் மறைந்ததை வெளிக்கொண்டு வரும் சக்தி

👉 நாள்
👉 மாதம்
👉 பருவம்
👉 ஆண்டுகள்
👉 மனிதன் உருவாக்கிய முதல் “கடிகாரம்”

👉 ஒவ்வொரு மாலையும் மறைகிறது
👉 மறுநாள் மீண்டும் உதிக்கிறது
👉 இதனால் பல மதங்களில்:

மனிதன் மட்டும் இல்லை — எல்லா உயிர்களும் சூரிய ஒளியை “உணர்வு” அளவில் அனுபவித்திருக்கலாம்.

அதனால் சூரிய ஒளி என்பது வெறும் physics இல்லை.
அது:

இதையெல்லாம் ஒரே நேரத்தில் தரும்.

அதனால் தான் பல பழைய மதங்களும், பழங்குடிகளும், உயிர்களும் சூரியனை பார்த்து ஒரு “மகிழ்ச்சி” அல்லது “பாதுகாப்பு” உணர்ந்திருக்கலாம்.